Wanneer het lenteweer uit de dood lijkt herrezen, is voor mij het leven een stuk mooier. Alles, al is het nog exact hetzelfde, laat zich beter vatten - woorden vallen op de daartoe bestemde, tijdens de voorjaarsschoonmaak gemaakte, plaats. De barbecues worden naar buiten getrokken, de houtskool maakt alles nog even zwart. Het licht van de zon valt er prachtig op, zo blijft mooi zwart alles behalve lelijk.
Ik verroer mij nauwelijks in de tuin met een boek in mijn hand. Voor mijn verjaardag kreeg ik de vuistdikke biografie waarin Frits Bolkestein centraal staat, geschreven door Dik Verkuil. Ik hoef niet zoveel op de rand van de meivakantie. Koningsdag staat voor de deur, een ieder is in een goed humeur. De zon lijkt zelfs met haar 20 graden te branden, gaat dit weer een hete zomer worden?
Vanaf het terras staar ik in de diepte van het heldere gras. Ook dat maakt de zon weer mooier: groen is op het allergroenst wanneer meneer de zon even zijn best doet. Aan beide kanten van mijn tuinstoel staan geïmproviseerde tuintafeltjes. Een kuip met een plank erop is ineens tot tafel verworden. Het is multifunctioneel én besparen - zo denk ik bij mijzelf. Zo kan ik met oude materialen toch weer iets nieuws maken, al is het maar tijdelijk. Ik merk dat mijn gedachten afdwalen, wanneer ik zelfs over de constructie van een kuip met een plank begin na te denken. Over duurzaamheid, de groene groei: maak nou eerst op wat je nog hebt voor je weer wat nieuws koopt. Hou ik mijzelf daar wel genoeg aan? Koop ik niet te veel nieuwe spullen?
Wat een luxe om in de zon, in een tuinstoel, met een tafeltje van een kuip en een plank, na te denken over mijn eigen rol in de wereld. Is dit dan wat het onderwijs met je doet? De beste les die ik heb kunnen leren: genieten. Hoe lang ga ik dat genieten nog volhouden? Zeker als alles lijkt te lukken kan het alleen maar erger worden.
Reactie plaatsen
Reacties